Loading...
heupdysplasie 2016-11-08T14:05:02+00:00

Heupdysplasie

Heupdysplasie (HD) is een ontwikkelingsstoornis van het heup gewricht. Dit komt door erfelijke factoren en door uitwendige invloeden. Heupdysplasie kan op jonge leeftijd en oudere leeftijd ontstaan. Bepaalde honden rassen zijn gevoeldig voor heupdysplasie.

De heup gewricht
Een heupgewricht bestaat uit een heupkom (acetabulum) en een heupkop (femurkop). Het is een zogeheten kogelgewricht; een fraai ronde kogelvormige kop in een spiegelbeeldkom. De heup ontwikkelt zich als een kogelgewricht doordat de heupkop in de heupkom getrokken wordt door stevig gewrichtskapsel. De ontwikkeling van een honden heup vindt plaats in de eerste 12 maanden. Bij een hond met aanleg voor heupdysplasie weten we dat het kapsel niet stevig/strak genoeg is. De heupkop wordt nauwelijks tegen de heupkom aangedrukt. Het resultaat is dat de heupkop zich niet als een kogel ontwikkelt maar afgeplat raakt en de kom ondiep wordt. Hierdoor kan de heup met gemak uit de kom raken. Dit gebeurdt er wanneer jonge honden (jonger dan 1 jaar) last hebben van heupdysplasie. Doordat de heup met gemak uit de kom kan raken treedt er een forse beschadiging op van het gewrichtskraakbeen. Dit leidt, samen met de instabiliteit, tot slijateg (artrose). Meer informatie over artrose, klik hier.

Deze artrose van de heup wordt gekenmerkt door het dikker worden van het kapsel en later ook afzet van beenige nieuwvorming in het kapsel. Voor de hond heeft dit als gevolgd dat vanaf een leeftijd van ongeveer 18 maanden het afwijkend gevormde gewricht weer stabiel en dus veel minder pijnlijk is. Na een aanvankelijke periode van klachten ( 6 tot 18 maanden) begint er dan een periode waarin de hond op het oog nagenoeg klachtenvrij is, terwijl hij wel zeer afwijkend gevormde heupen heeft. Naarmate de hond ouder (leeftijd van 4 – 7 jaar) wordt, krijgt hij klachten ten gevolge van de toegenomen slijtage.

Hieronder is een foto te zien van een hond met heupdysplasie (zie rode cirkel). Wat opvalt is dat de heupkom niet goed om de heupkop past.

Verschillende soorten HD
Voor een goede beoordeling van het heupgewricht op de röntgenfoto moet de hond in rugligging neergelegd worden. Hierbij moet de hond exact recht liggen. Nadat de HD foto’s zijn opgestuurd naar de Raad van Beheer, worden de röntgenfoto’s beoordeeld door drie deskundigen. Hierbij wordt gelet op de vorm van de heupkommen en heupkoppen, de diepte van de heupkommen, de aansluiting van de heupkoppen in de heupkommen en de aanwezigheid van botwoekeringen langs de randen van de heupgewrichten. Het doel hiervan is om zo veel mogelijk honden met HD af te keuren voor het fokker zodat de aandoening beperkt blijft en zal gaan afnemen. De uitslag van de beoordeelde foto’s wordt naar de desbetreffende praktijk gestuurd. Er zijn vijf verschillende soorten HD te onderscheiden. Dit zijn:

  • HD A: betekent dat de hond röntgenologisch vrij is van heupdysplasie, wat echter niet betekent dat de hond geen “drager”van de afwijking kan zijn.
  • HD B: (overgangsvorm) betekent dat op de röntgenfoto’s geringe veranderingen zijn gevonden, wie weliswaar toegeschreven moeten worden aan heupdysplasie, maar waaraan in het kader van de fokkerij geen directe betekenis kan worden toegekend.
  • HD C: (licht positief) betekent dat de hond duidelijke veranderingen, passend in het ziektebeeld van HD zijn gevonden.
  • HD D: (positief) betekent dat de hond duidelijke veranderingen, passend in het ziektebeeld van HD zijn gevonden.
  • HD E: (positief in optima forma) zijn de heupgewrichten ernstig misvormd.

De beoordeling is een internationaal geldende code, waardoor het mogelijk wordt de HD – uitslagen landelijk te vergelijken met landen die zijn aangesloten bij de Federation Cynologique Internationale (FCI).

Van honden die niet vrij blijken te zijnvan heupdysplasie, maar die hiervan geen uiterlijke verschijnselen tonen, kan op grond van de HD foto niet voorspeld worden of ze vroeger of later problemen kunnen krijgen. Ook wanneer duidelijke misvormingen worden gevonden betekent dat niet dat de hond er beslist last van moet krijgen. Het is dan wel verstandig erop toe te zien dat de hond niet te zwaar wordt en dat ook overmatige belasting van de heupgewrichten wordt vermeden.